Λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, νοσηλευόμενος στο Λαϊκό Νοσοκομείο, η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί σημαντικά. Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στα τελευταία στάδια της ζωής του, τα μέτρα ασφαλείας παρέμεναν αυστηρά, με αστυνομική παρουσία έξω από τον χώρο νοσηλείας του. Εκείνες τις ημέρες, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, σημειώθηκε ένταση ανάμεσα σε πρόσωπα του στενού του κύκλου και αστυνομικούς που είχαν αναλάβει τη φρούρηση, γεγονός που προκάλεσε νέο ενδιαφέρον γύρω από το όνομά του ακόμη και λίγο πριν τον θάνατό του.
Ανάμεσα σε όσους βρέθηκαν κοντά του εκείνες τις τελευταίες ώρες αναφέρονται παλιοί συνεργάτες και πρόσωπα που συνδέθηκαν μαζί του κατά την περίοδο της δικτατορίας. Το κλίμα, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν βαρύ, με εμφανή τη συγκίνηση όσων τον επισκέφθηκαν. Ο ίδιος, αντιλαμβανόμενος πως το τέλος πλησίαζε, φέρεται να έκανε μια τελευταία πολιτική τοποθέτηση προς τους παριστάμενους.
Σύμφωνα με όσα έχουν καταγραφεί, είπε ότι ο ίδιος ολοκληρώνει την πορεία του, ευχόμενος στους υπόλοιπους υγεία και δύναμη, ενώ εξέφρασε την πεποίθηση ότι στο μέλλον ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας θα αναπολούσε την περίοδο της 21ης Απριλίου. Η δήλωση αυτή καταγράφηκε ως η τελευταία δημόσια αναφορά του και σχολιάστηκε έντονα τότε, καθώς αντανακλούσε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την πολιτική του παρακαταθήκη.
Μετά τον θάνατό του, το πρόσωπο του Παπαδόπουλου συνέχισε να προκαλεί αντιδράσεις και έντονες συζητήσεις. Για πολλούς παραμένει ταυτισμένος με μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ενώ άλλοι, κυρίως σε περιόδους κοινωνικής ή πολιτικής κρίσης, αναφέρονται στο όνομά του με τρόπο που δείχνει νοσταλγία ή απογοήτευση για το παρόν.
Είναι γεγονός πως δεκαετίες μετά την πτώση της δικτατορίας, η δημόσια συζήτηση γύρω από εκείνη την εποχή δεν έχει σβήσει. Κάθε αναφορά στο όνομά του εξακολουθεί να διχάζει, να προκαλεί αντιπαραθέσεις και να θυμίζει πως η ιστορική μνήμη στην Ελλάδα παραμένει ζωντανή και φορτισμένη.
