Από την ημέρα του γάμου μας, ο Τόμ – ο άντρας μου – κάθε χρόνο, με μαθηματική ακρίβεια, παίρνει την οικογένειά του και φεύγει για διακοπές σ’ ένα νησί.
Δώδεκα ολόκληρα καλοκαίρια τώρα, ακολουθεί αυτή την παράδοση χωρίς ούτε μια φορά να λοξοδρομήσει. Κι εγώ; Εγώ μένω πάντα πίσω.
Παρατηρώ τις βαλίτσες να γεμίζουν, τις αγκαλιές να δίνονται στην πόρτα, και μετά τη σιωπή του σπιτιού όταν η πόρτα κλείνει πίσω τους.
Εκείνοι απολαμβάνουν τον ήλιο, το γαλάζιο της θάλασσας, τη θαλπωρή της μεταξύ τους συντροφιάς — κι εγώ μένω με τα απομεινάρια μιας ζωής που δεν με περιλαμβάνει σ’ αυτό το κομμάτι της.
«Γιατί δεν ακυρώνεις απλά αυτές τις διακοπές;» τόλμησα να ρωτήσω ένα βράδυ, ανακατεύοντας μηχανικά τη σαλάτα στο πιάτο μου. Η φωνή μου έμοιαζε σχεδόν ξένη στ’ αυτιά μου – μια απόπειρα να πνίξω το βάρος των χρόνων που πέρασαν σιωπηλά.
«Δεν θα μπορούσαμε να πάμε όλοι μαζί; Τα παιδιά σίγουρα θα το απολάμβαναν.»
Σήκωσε το βλέμμα του από το κινητό και με κοίταξε – όχι θυμωμένα, μα ούτε και με κατανόηση. «Γιατί να το κάνω αυτό;» είπε κοφτά. Το μέτωπό του είχε ζαρώσει, σαν να τον είχα προσβάλει με κάτι ανεπίτρεπτο.
«Τα παιδιά είναι μικρά ακόμα. Θα γίνει χαμός εκεί πέρα. Όταν μεγαλώσουν, βλέπουμε. Τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.»
Έμεινα σιωπηλή για λίγο, κοιτώντας το πιάτο μου που είχε ήδη χάσει κάθε γεύση. Έπειτα σήκωσα αργά το βλέμμα μου και, με φωνή χαμηλή αλλά σφιγμένη απ’ την πίκρα, τον ρώτησα:
«Και τι γίνεται με μένα;»
Τα μάτια του δεν απέφυγαν τα δικά μου, αλλά ούτε έδειξαν να ψάχνουν απάντηση.
«Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς είναι αυτό για μένα; Να μένω πίσω κάθε φορά, λες και δεν υπάρχω; Κι είσαι σίγουρος πως η μητέρα σου δεν ενοχλείται που λείπω; Που δεν είμαι ποτέ εκεί;»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική. Δεν είπε τίποτα. Ούτε λέξη. Κι εκεί, μέσα σε εκείνη την παγωμένη στιγμή, ένιωσα τον χρόνο να σταματά.
Σαν να είχε κοπεί το νήμα που με κρατούσε δεμένη σ’ αυτή την εικόνα της οικογένειας που τόσο καιρό προσπαθούσα να πλάσω.
