**Όσες προσπάθειες κι αν κάνουμε, δεν θα βρούμε ποτέ φίλο πιο πιστό και πιο γεμάτο αγάπη από έναν σκύλο – ειδικά στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.
Το παλιό ρητό πως ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου έχει αποδειχθεί αληθινό ξανά και ξανά, και η συγκινητική ιστορία που ακολουθεί το επιβεβαιώνει με τρόπο συγκλονιστικό.**
Ο αστυνομικός Κόρι Μάστερσον συμμετείχε σε μια καταδίωξη επικίνδυνων εγκληματιών μέσα σε ένα δάσος, έχοντας στο πλευρό του τον τετράποδο συνεργάτη και φύλακά του, τον Ρένο.
Καθώς προχωρούσαν μέσα στη πυκνή βλάστηση, έπεσαν σε ενέδρα. Ένας από τους εγκληματίες κατάφερε να χτυπήσει τον Κόρι δυνατά στο κεφάλι. Ο αστυνομικός σωριάστηκε αναίσθητος στο έδαφος, και το φως της συνείδησής του άρχισε να σβήνει.
**Τότε ήταν που ο Ρένο, ο γενναίος σκύλος, αντιλήφθηκε τον θανάσιμο κίνδυνο.**
Αμέσως άρχισε να τρέχει με μανία μέσα στο δάσος. Όταν έφτασε κοντά, είδε έναν από τους δράστες να στέκεται πάνω από τον αναίσθητο Κόρι, κρατώντας ένα μαχαίρι στο χέρι του, έτοιμος να τον αποτελειώσει.
Ο Ρένο δεν δίστασε ούτε δευτερόλεπτο. Όρμησε προς τον άντρα και δάγκωσε το χέρι του κάτω από τον αγκώνα, σταματώντας την επίθεση την τελευταία στιγμή. Παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε στην προσπάθειά του, δεν άφησε το χέρι του επιτιθέμενου.
Ο εγκληματίας κατάφερε τελικά να απελευθερωθεί και εξαφανίστηκε πιο βαθιά στο δάσος. Ο Ρένο, εξαντλημένος και αιμορραγώντας, έτρεξε πίσω στον Κόρι. Τότε ακούστηκαν σειρήνες: ένα άλλο περιπολικό πλησίαζε.
Ο Ρένο, γεμάτος επιμονή, οδήγησε τους δύο αστυνομικούς στο σημείο όπου βρισκόταν ο πεσμένος συνάδελφός τους. Χάρη στον σκύλο, ο Κόρι μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο, ενώ ο Ρένο παρέμεινε με έναν από τους αστυνομικούς.
**Η επόμενη μέρα βρήκε τον Ρένο να περιμένει καρτερικά έξω από το περιπολικό, γεμάτος ανυπομονησία και αγωνία. Ήθελε απλώς να δει τον φίλο του ξανά.**
Δυστυχώς, η κατάσταση του Κόρι ήταν σοβαρή. Είχε υποστεί κάταγμα στο κρανίο, που οδήγησε σε εσωτερική αιμορραγία. Σύντομα έπεσε σε κώμα.
Ο Ρένο δεν επιτρεπόταν να εισέλθει στη μονάδα εντατικής θεραπείας, κι έτσι περίμενε υπομονετικά έξω από την αίθουσα επειγόντων, μέχρι που τον μετέφεραν στο σπίτι μαζί με έναν αξιωματικό.
**Περίπου τρεις μήνες αργότερα, ο Κόρι εξακολουθούσε να βρίσκεται σε κώμα. Είχε μεταφερθεί πλέον στο σπίτι του, με μια νοσοκόμα να τον φροντίζει συνεχώς.
Ο Ρένο ήταν εκεί. Δεν απομακρύνθηκε ούτε στιγμή από κοντά του. Είχε βρει μια ασφαλή γωνιά δίπλα του και παρέμενε πιστός φρουρός μέρα και νύχτα.**
Μια Πέμπτη νύχτα συνέβη κάτι απρόσμενο. Ο Ρένο ένιωσε ότι κάτι είχε αλλάξει στον φίλο του. Πετάχτηκε και έτρεξε στην πόρτα της νοσοκόμας, γδέρνοντας με τα νύχια του και γαβγίζοντας έντονα.
Η νοσοκόμα ξύπνησε και ακολούθησε τον σκύλο. Όταν μπήκε στο δωμάτιο, είδε με έκπληξη ότι τα δάχτυλα του Κόρι κινούνταν.
Ήταν η αρχή της επιστροφής του. Σιγά-σιγά άρχισε να μιλάει ξανά και να κάνει τις πρώτες του προσπάθειες να περπατήσει, αν και η κατάστασή του παρέμενε εξαιρετικά ευάλωτη.
**Μια νύχτα, ο Κόρι σηκώθηκε για να πάει στο μπάνιο. Ο Ρένο, όπως πάντα, ήταν στο πλευρό του. Ξαφνικά, ο σκύλος κατάλαβε πως κάτι πήγαινε στραβά.**
Το πρόσωπο του Κόρι συσπάστηκε, τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα από τρόμο, και σε δευτερόλεπτα σωριάστηκε στο πάτωμα, ανήμπορος να κινηθεί.
Ο Ρένο άρχισε να γδέρνει ξανά την πόρτα της νοσοκόμας, αυτή τη φορά γαβγίζοντας με δύναμη και επιμονή. Όταν εκείνη ξύπνησε, τον ακολούθησε τρέχοντας και είδε τον Κόρι ξαπλωμένο, με αφρό να καλύπτει τα χείλη του.
Έλεγξε τον σφυγμό του, τον γύρισε στο πλάι, έβαλε ένα μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του και κάλεσε αμέσως τις πρώτες βοήθειες. Το ασθενοφόρο έφτασε σε λίγα λεπτά και οι διασώστες ξεκίνησαν καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ).
Φαινόταν όμως πως όλα είχαν τελειώσει. Ο Κόρι δεν ανταποκρινόταν. Οι διασώστες ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν, αλλά ο Ρένο δεν το δεχόταν. Στεκόταν ανάμεσά τους και τον φίλο του, γρυλίζοντας και μην επιτρέποντας σε κανέναν να πλησιάσει.
Η αστυνομία ειδοποιήθηκε για τη συμπεριφορά του Ρένο και οι γιατροί ζήτησαν να απομακρυνθεί από το δωμάτιο. Ξαφνικά, ακούστηκε ένας ήχος… ένας βήχας.
**Ο Κόρι ήταν ζωντανός.**
Την επόμενη ημέρα, το αστυνομικό τμήμα του Κόρι εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση. Οι γιατροί ήταν εμβρόντητοι.
Είχαν γίνει μάρτυρες του λεγόμενου «φαινομένου του Λαζάρου», μιας εξαιρετικά σπάνιας και ανεξήγητης κατάστασης, όπου η καρδιά ενός ανθρώπου αρχίζει να χτυπά ξανά, παρότι η ανάνηψη είχε ήδη σταματήσει.
Όταν όλοι είχαν χάσει την ελπίδα, ο Ρένο συνέχισε να πιστεύει. Δεν δέχτηκε ούτε στιγμή πως ο φίλος του είχε φύγει. Διαισθάνθηκε αυτό που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει – μια σπίθα ζωής.
**Μοιραστείτε αυτή την απίστευτη ιστορία με την οικογένεια και τους φίλους σας στο Facebook. Ο Ρένο αξίζει να τον γνωρίσουν όλοι.**
